Serieus?!

Ik heb heel lang getwijfeld of ik mezelf wel kunstenaar kon noemen. Mocht noemen, vooral. In mijn hoofd heb je dan heel lang gestudeerd, weet je alles van technieken, kleurtheorie, en weet ik wat niet meer. Nou, dat weet ik dus allemaal niet. Kan ik mezelf dan serieus 'kunstenaar' noemen? Wat ik doe, doe ik omdat ik het mooi vind. Omdat ik het zo voel. Omdat het me een goed gevoel geeft.

Kunst maakt dat ik mezelf beter kan begrijpen en uiten. Ik schilder over kwetsbaar zijn, en de kracht die daarin zit. Jezelf blootgeven, nieuwsgierig zijn naar de reactie daarop van jezelf maar ook van die van anderen. Ik denk dat er kracht zit in (figuurlijke) naaktheid.
Veel vrouwen durven zich letterlijk en figuurlijk niet bloot te geven, omdat hun vertrouwen is beschaamd. Ze zijn klein gemaakt en gaan geloven dat ze het niet waard zijn.
Niet alleen op het gebied van hun lijf, maar ook op het gebied van eigenwaarde, van werk, van vriendschappen en noem maar op.

Jezelf blootgeven laat misschien mensen schrikken. Er is echter niets om je voor te schamen, als jij je pure zelf gaat zijn. Daar zit juist je kracht! Daar zit vrijheid.
Om juist als je iets eng vind, het toch te doen. Om juist als je je onzeker voelt, het toch te laten zien. Om als je weet dat er hardheid is, toch zacht te zijn. Dat is moedig en sterk zijn.

De vrouwen die ik schilder, staan hiervoor symbool. Of het nou op canvas is, op een etalagepop, een houten hand, of op welk schilderbaar object ook. Of je vind de symboliek in een gedicht. Al mijn werk staat symbool voor kracht, assertiviteit, eigenwaarde en zelfvertrouwen. Voor zachtheid, moed, creativiteit en gevoeligheid. Omarm jezelf, zal steeds weer mijn boodschap aan jou zijn.

Dus, als ik nog eens weer de vraag krijg: 'Ben jij een kunstenaar? Serieus?!', durf ik met opgeheven hoofd te zeggen: "Serieus!".